‘

kami-chaychi — Thu, 26 Jun 2008 11:52:18 GMT

بنی صدر به روایت بازتاب

بنی صدر از چند ماه پش تا کنون چندین بار به طور مستقیم موضوع بحث نظامیان و رجال سیاسی ما واقع شده است. تابناک سایت نزدیک به محسن رضایی برای وی پرونده ای تشکیل داده که توجه شما را به آن جلب می کنم. در پست بعد برای این یاداشت تابناک مطلبی خواهم نوشت.

امام و نظام، از حمايت تا رأي عدم کفايت

چالشي به نام تعيين نخست‌وزير
همگان مي‌دانستند كه چالش اصلي ميان مجلس و رئيس‌جمهور بر سر انتخاب نخست وزير خواهد بود. بني‌صدر با رندي سعي در جلب نظر امام و بيت‌ ايشان براي بهره‌برداري‌هاي سياسي داشت و به همين خاطر مرحوم احمد خميني را به عنوان نخست‌وزير پيشنهاد كرد كه مورد قبول امام واقع نشد.

این مطلب را به همراه عکس های تاریخی و منتشر نشده در اینجا بخوانید

سعید امامی قاتلی که خودکشی کرد

kami-chaychi — Sun, 08 Jun 2008 17:47:18 GMT

وقتی عامل قتل های زنجیره ای شهید لقب می گیرد

وقتی در وبلاگ آرش بهمنی دیدم. باور نکردم. مطالب هر چه پایین تر می رفت. جدی تر می شد.قاتل سید محمد خاتمی بود و شاهد سعید امامی.

یک یا چند آدم ناحسابی وبلاگی ساخته اند با نام"طرفداران شهیدسعید امامی"

عکس های سعید امامی و پست های صوتی او. حکایت هایی از سیرجانی و سرکوهی و معروفی به نقل از امامی و مرجع زنده آن یعنی روح الله حسینیان .

همه چیز مثل فیلم"آقای رئیس جمهور" روایت می شود.، کاملات برعکس و یک طرفه.راوی هم یکی است: روح الله حسینیان.

همان کسی که اولین بار واژه غلط "شهید امامی" از دهان نامبارک او لقب گرفت. به خیالش شهادت لقب است و شهید عنوانی فرمایشی برای قاتلی که ایضا مقتول شده است.

اما نکته قابل تامل تر اینکه اگر او حتی به فرضی غلط بی گناه بود با خودکشی خود خط بطلانی به فلسفه شهادت کشید...

برای نسل ما که قتل های زنجیره ای را از ابتدا تا صفحات بازجویی امامی دنبال کرده به خوبی عاملین و عامرین آن مشخص اند. نه به روایت ها و حکایت ها، بلکه اسناد و مدارک وشواهد و منطق و حکمت و...

و این نطق تاریخی روح الله حسینیان برگ آخرپرونده ی کسانی است که به فتوای خود مرز های خوب و بد، زشت و زیبا را ترسیممی کنند او در مراسم سعید امامی گفت:"...ما خودمان قاتل بودیم..."

اطلاع رسانی در خصوص قتل های زنجیره ای حتی به جایی رسیده بود که امیر فرشاد ابراهیمی اصل پست های صوتی و تصویری و صفحات بازجویی را در سایت قرار می داد و این سعید امامی بود که علاوه بر شرح چگونگی قتل ها ، بسیاری اززوایای باند ترور و خشونت را اعتراف کرده بود.

اکنون و به رغم همه تلاش هایی که ابعاد قضیه را روشن ساخته ،اما وقتی با چنین جدیتی در تحریف ها مواجه می شوم وآنگاه که هتک و تجاوز اینچنین حتی به ارزش های ملی وامر قدسی شهادت رحم نمی کند و آن را باهزاران شهید ملی همانند می کند،یاد عنوان کتاب سید مرتضی مردیها می افتم" امنیت در اغما".

هراس من همه آنست که روزی بر سردر گذرمان بنویسند"خیابان شهید سعید امامی..."

به مناسبت ارتحال امام خمینی

kami-chaychi — Sat, 07 Jun 2008 11:12:18 GMT

عارف انقلابی...

امام خمینی با انقلاب و نظام عجین شده است. یاداشتی نوشتم در این خصوص. یادداشتی از یک انقلابی بزرگ و انقلابی که بنیانگذارش بود، از آرمان تا عمل- از آغاز تا کنون و انقلابی که ۱۹ سال بدون بنیانگذارش پیش رفته -همه اینها از دید یک نسل سومی اما چون همه اش حول محور خط قرمز ها می گشت .حذفش کردم...

"لاهیگ" چند یادداشت من در مطبوعات به همراه یک عکس عجیب که نمی دانم چیست ،منتشر کرده اینها را می توانید در اینجا بخوانید.

تاملی بر نمایشنامه حمید امجد

kami-chaychi — Fri, 30 May 2008 19:04:18 GMT

تاملی بر نمایش "نگین"

نمایشنامه: حمید امجد

امروز آخرین اکران نمایش نگین در لاهیجان بود نمایشنامه ای که آنرا حمید احمدی از نویسندگان خوب کشور و شاگرد استاد بیضایی آنرا نگاشته است. نمایشی که بسیار جای تامل و تقدیر و تا حدودی نقد از نویسنده اش داشت که انگیزه نگارش این پست شد.

قبل از هر چیز لازم به اعلام می دانم که این یادداشت بر اساس اکران روز جمعه،ده خرداد و ساعاتی بعد از به اکران- نگاشته شده و نگارنده به دلیل عدم اطلاع از علوم و فنون بازیگری، به نقد اجرای آن نپرداخته است و موضوع این پست نگاهی کلی به نمایشنامه فوق است.

نگین دختری دارای شخصیت و روحیات متفاوت ومتغیری است که نویسنده داستان شاید به عمد( البته نه چندان مناسب)بدون توجه به جایگاه طبقاتی و شناخت روحیات جنسی از آن کاراکتری چند شخصیتی خلق کرده است.

این ضعف که نمایش را تا واپسین لحظه همراهی می کند، تنها مورد نقد این نمایش نیست. استفاده برخی دیالوگهای همچون« یاد اون روز بچگیت» و مصنوعی بودن دیالوگهایی که در طول نمایش توسط کاراکترهای دیگر تایید می شود، بخشی دیگر از موارد قابل نقد این نمایش است.

پایه اصلی فضای نمایشنامه که می کوشد مخاطب را در جریان محاکمه و قضا قرار دهد در ابتدا به شکل مناسب و جالبی همراه می شود و ادبیات رسمی گوینده و اوامر قضا قابل توجیه می نماید اما پس از آگاهی از خودکشی نگین است که دیالوگ «مرده ها بر می گردن تا جواب پس بدن» خط بطلانی بر تنها بخش مثبت نمایشنامه می کشد و آنرا غیر مرتبط وغیر ضروری می کند و همه تلاش مجموعه را که سعی در حفظ حریم رسمی فضای محکمه داشتند( تاکید بر صراحت سخن،نشستن سایر بازیگران) با تاملی بی پاسخ می گیرد!

بحران زندگی شخصیت اصلی داستان برخلاف اکثر نمایشنامه های اینچنینی تک محوری نیست. عدم تمکین خانواده به ادامه تحصیل نگین یا اشتغال و یا ازدواج با پسری که تنها از آن یک ساندویچ نخورده و یک ادکلن به یاد داشت و... موارد کاملا متفاوتی است که در آغاز زندگی تراژدیک نگین قرار دارد و با ازدواجی عجیب تر که بعد از رفتن مهمان ها (ساعتی بعد از شب عروسی) با دلهره،تشویش و اتهامات بی دلیل و کتک کاری می انجامدبه اوج می رسد. (البته با توجه به مفصل بودن طبیعی است که نویسنده جزئی تر نپردازد)

برخلاف آنچه که نمایش نشان داده شد،سعی بسیاری بر آن شده که نگین دختری کاملا احساسی نشان داده شود اما این ضعف وجود دارد که او از تمام حسی که می تواند دختری مثل او داشته باشد، یک لبخند و عقب نشینی بلد است و تمام زنانگی او در حامله شدنش بیان می شود که البته این از همان عدم شخصیت پردازی مناسب نگین حادث شده است.

نکته دیگری که می توان اشاره داشت اینکه: نگین پیش از مرگ با پس از آن هیچ تفاوتی ندارد. نگین در محکمه های محیط خانوادگی و حتی رسمی آنگونه است که در پس از آن است و در هر دو شکست،نا امیدی،درد و یک تفکر حاکم است.

اما ویزگی های مثبت نمایش نگین بر ضعف های بالا بسیار بالاتر است

فضای کلی نمایشنامه، از همه مهمتر جسارت نمایش برخی از نابرابری های جنسی و مظلومیت زن جهان سومی از ویژگی مثبت نمایشنامه نگین است.

نگین در جامعه پیرامون خود همچون بزهکاری است که خالق آن در واقع با محکمه ی نگین فرق بودن یا نبودن و جهانی را که در آن سوی دریا برای نگین ترسیم می شود را به چالش می کشد.

نمایش نگین قطع و برش و در نهایت چسباندن لحظه هایی برای روایت یک زندگی نیست بلکه هر کدام آغازگر موضوع بلند و تازه ای می شود که بخش های از واقعیت جامعه را به تصویر می کشد.

به امید اکران همه روزه نمایش در لاهیجان -با تشکر از گروه نگین

کسانی که رسانه را زیر سوال می برند!

kami-chaychi — Thu, 29 May 2008 09:34:18 GMT

قائله دروغ پردازان

جمعی از فعالان وبلاگ نویس کشور در پی اعتراض به بخش خبری ۲۰:۳۰ ضمن نگارش شکایت نامه ای خواهان توضیح عوامل برنامه نسبت به عملکرد این بخش خبری شده اند. در مقدمه این متن آمده است:

"دیر زمانی است که برنامه های سیاسی و خبری سازمان صدا و سیمای ج. ا. ایران، بوِیژه برنامه 30/20 تبدیل به پایگاه پخش خبرهای روتوش زده، جعلی، برش یافته و قلب شده بر علیه گروه بزرگی از فعالان سیاسی، روشنفکری و نخبگان دگر اندیش شده است...

همچنین در بخش هایی از این نامه خطاب به مجریان و گویندگان آن امده است:

جز این است که برخی دوستانتان "نمک گیر" دولت شده اند تا شب و روز چاپلوسی اش کنند؟ تنها کافی است برای جبران الطاف آنها، در انعکاس اخبار دولت و منتقدان دولت، گاهی کم بگوید، گاهی بیشتر بگوید، گاهی چیزی نگوید، گاهی با استفاده از بی اطلاعی مردم، به منتقدان طعنه بزند، و گاهی موزیانه مظلوم نمایی کند!

آیا یادتان رفته است که چه مفتضحانه با سخنان مهم و تکان دهنده وزیر سابق اقتصاد در مراسم برکناری اش برخورد کردید؟ از آن همه سخنان مهم که ریشه مشکلات اقتصادی ایران در سه سال اخیر را منعکس می کرد تنها به گریه وزیر سابق اقتصاد اکتفا کردید؟ { اینجا واینجا را با هم ببینید } آیا زدن خنجری به این بزرگی بر پشت کسی که دو و نیم سال وزیر این مملکت بود، نامردی محض نبود که تنها در خلق و خوی سران سازمان شماست؟ نگفتن حقیقتی به این ارزشمندی که با زندگی روزمره میلیونها انسان ارتباط مستقیم دارد، خدمت به این ملت است؟ چه نامی جز "خیانت" بر این کار شما می توان نهاد؟ مدیران شما در مقابل تاریخ چه پاسخی خواهند داشت؟ آیا گمان می برید که مردم متوجه نمی شوند؟ آیا با "تحمیق مردم" و "توده ها" می توانید انسجام ملی را تقویت کنید؟ چه دلیلی دارید؟ مگر جز این است که شما تصمیم گرفته اید به هر قیمتی شده، چهار سال دیگر این دولت ناکارآمد را بر مردم تحمیل کنید؟ شما با حمایت نامعقول و مغرضانه از دولت و نگفتن حقایق به مردم درباره ضعفها و ناتوانی های آن، چهارسال دیگر، به جای نان، فلاکت و بدبختی به سفره های آنان خواهید برد! آیا شما در این جامعه زندگی نمی کنید؟ آیا نمی دانید که سیاستهای غلط دولت در این چند سال بسیاری از مردم را به خاک ذلت نشانده است؟

به راستی این رسانه ملی شما مال "کدام ملت" است؟ این ملتی که می گویید کجاست؟ فلسطین است؟ لبنان است؟ عراق است؟ بورکینافاسو ست؟ یا ... چرا این منافع ملی فقط برای خودتان مفید است و به کار ملت نمی آید، مگر در روزهای انتخابات؟

برای خواندن متن کامل نامه و حمایت اینجا کلیک کنید

پدر سانسور مطبوعات ایران آنگونه که بود!

kami-chaychi — Tue, 27 May 2008 22:57:29 GMT

محرمعلیخانَم آرزوست...

هر بار که به نحوی مصادیق سانسور و ممیزی را می دیدم یا می شنیدم ناخودآگاه به یاد محرمعلی خان می افتادم. همان محرمعلی خان سانسور چی که مهر «ناروایش»مدیران مسئول آن دوران را کلافه کرده بود و در این تدایی ها بود که همواره او را با پسوند«لعنت الله علیه» بدرقه می کردم.

اما اخیرا مطلبی در باره این مرد خواندم که موجب تغییر پسوند وی از «لعنت الله علیه» به «رحمت الله علیه» شد.

به استناد این مطلب تاریخی محرمعلی خان یک کارمند بسیار منظم و دقیق نظمیه کشور بود و در عقاید خود به پیشگیری بسیار معتقد و از پرونده سازی و دردسر سازی برای دیگران دوری می جست.

برخلاف روایات گذشته که از وی غول دو سری ساخته بودند ،در این مطلب همچنین خاطره ای از حسن فرامرزی روزنامه نگار مشهور آن دوران نقل شده که که ابعاد متفاوتی از زندگی وی را برایمان روشن می سازد.

هر چند که محرمعلی خان در طول خدمتش سالها به دیکتاتوری و تداوم خفقان رضا شاهی کمک کرد اما وقتی مرحوم محرمعلی خان را با بسیاری از همکاران امروزش مقایسه می کنیم، الحق که هنگام تدایی نامش به کاربردن پیشوند «مرحوم» یا پسوند «رحمت الله علیه» شایسته او می گردد.

در بخش سانسور و ممیزی که جای خود چون حرف و سخن بسیار دارد... اما وقتی امروزه دربخش اطلاع رسانی با فرومایه گانی همچون کامران نجف زاده و امثال آنی سرو کار داریم که به خاطر یک سفر حج رایگان یا صرف یک نهار به میزبانی آقای وزیر... رسما و علنا با جعل و نصفه و نیمه گفتن اخبار و... برای دیگران پرونده سازی می کنند و با حیثیت بزرگان کشور و رسانه ملی بازی می کنند، عاجز از بیان می شوم. آنقدر متاسف و متاثر می شوم که نگرانی تمام وجودم را فرا می گیرد. نگران جامعه ای می شوم که با وجود چنین موجودات کوچک و پستی از بدیهی ترین حق امنیت محروم می شود. نگران کسانی می شوم که در برابر وضعیت موجود حاضرند هزاران سانسورچی مثل محرمعلی را تحمل کنند...

حیا ،شرافت،انصاف و... چه خوب است. به امید روزی که انسانیت در همه امور لمس شود.

مطلب بسیار جالب محرمعلی خان را در ادامه بخوانید

kami-chaychi — Tue, 27 May 2008 09:03:18 GMT

16 دقیقه فوتبال و این همه مصائب!

همه چیز از بازی فوتبال ایران و بحرین شروع شد- نه درواقع تمام شد. حدودا 4 سال پیش . وقتی با آن وقاحت باختیم و آن بی تعصبی که لژیونرهایمان داشتند و از آن بدتر وقتی پرچم عربستان بالا رفت دیگر هیچ چیز نمی توانست مرا مجاب کند که فوتبال ببینم چه باشگاهی چه ملی، چه از نوع داخلی یا خارجی و یاخودم بازی کنم. همه تحرک این چند ساله من پیاده روی اجباری بود و تنها سه ماه تابستان را شنا در استخر لنگرود.

همه چیز با بازی فوتبال پرسپولیس و سپاهان شروع شد.

برای اعلام اتمام صفحه بندی نشریه دانشجویی سل تی تی به پیمان قاسم زاده زنگ می زنم. سریع حرف می زند و می گوید:"تو همش موقع فوتبال زنگ می زنی". یک بار دیگر هم همین طور شده بود اواخر بازی استقلال وپیروزی بود زنگ شده بودم و تازه متوجه شدم که چرا خیابان خلوت شده بود!

اما اینبار قضیه فرق می کرد در دانشگاه هم حرف روز، حرف قهرمانی بود. 25 دقیقه آخر وقت قانونی بازی است و با همان تماسی که گفتم، متوجه فینال قهرمانی می شوم.اما سراغ کامپیوتر می روم و اصلاحات نهایی را انجام می دهم و دستور پرینت و...

کنجکاوی ام گل می کند و تلویزیون را روشن می کنم. دقیقه 83 بازی است بازی مساوی است اما نمی دانم چرا پرسپولیس خودش را به زمین و هوا می کوبد تا گل بزند اما سپاهان 11 نفره دفاع! از بازیکن ها فقط کریم باقری را می شناسم ، همو که در وقت اضافه پاس گل داد و پرسپولیس قهرمان شد. و من هم خوشحال! یادم آمد که برای بچه های گیلان امروز(صابری و رضایی) که تا جایی که یادم است، سخت پرسپولیسی بودند پیام تبریک بدهم اما نشد.

در اردوی دو روزه ای به آمل رفتم. همان روز اول به خاطر جو فوتبالی که در من وجود داشت بعد از 4 سال به اتفاق بچه های دانشگاه در یک زمین چمن بزرگ و با یک توپ تنبل سه-چهار دست فوتبال 15 دقیقه(بدون استراحت بین دقایق) ای بازی کردم که در بازی چهارم جسد شدم. درد عضلات پا-گردن-شکم و در شب هم سردرد شدید و... اثرات این بازی بعد از گذشت 2 روز هنوز در تنم مانده و فکر نمی کنم حالا حالا ها هم بگذرد...

خلاصه این 16 دقیقه کار دستمان داد .آخر ما را چه به فوتبال و ورزش و این همه جوانی...

يادداشتي براي آسيب هاي اجتماعي

kami-chaychi — Fri, 16 May 2008 10:25:18 GMT

بهترین راه مقابله با آسیب ها و چالش های اجتماعی چیست؟

شاید کلی ترین و گسترده ترین بحثی که می تواند موضوع پایان نامه دکترا یا یک بررسی مفصل و مطول علمی باشد همین عبارت کوتاه اما سوالی است که نگارنده به زعم خود سعی خواهم کرد با توجه به دانش و معلوماتی که حاصل محیط غیر اکادمیک است بدان بپردازم.

تاریخ نشان داده که همیشه جبر، محدودیت و برخورد در هر زمینه ای نتیجه عکس عمل پیش فرض شده را در پی داشته است بنابر این بهتر است از ابتدا مشکل بزرگی را که در صورت مساله واقع شده رفع کرده و سپس به آن بپردازیم.

مقابله وبرخورد اصلن واژه و حتی عمل درستی برای بکار گرفتن در برابریک چالش و آسیب اجتماعی آن هم از نوع اجتماعی آن که منفک از سایر زمینه های فرهنگی،سیاسی و... نیست، نمی باشد، زمانیکه با یک آسیب و چالش اجتماعی روبرو می شویم اولین قدم اقداماتی برای کاهش ،سپس رفع و در نهایت ریشه کنی آن است.

در نتیجه برای واکاوی چنین مسایل حساس اجتماعی ابتدا باید به دنبال چرایی اصل ماجرا رفت یعنی چرا و چگونه آسیب ها و چالش های اجتماعی زاده ورشد و ترویج می یابند.

هر جامعه ای برای همزیستی مسالمت آمیز شهروندانش یک سری قوانین و هنجارها ی قراردادی را تبیین نموده است که رعایت آن حقوق شهروندی و عدول از آن نقض حقوق شهروندی و محاکمه و مجازات در پی دارد و طبیعتا قشر یا اقشاری که آن را در تضاد با منافع خود ببیند درجهت ضدیت و مقابله با آن بر می خیزند

که بحث مورد نظر ما این است که چرا و چگونه این انحرافات به وجود و ترویج می یا بند.

سوالی بسیاری سخت که بسیاری از روانشناسان بزرگ از جمله فروید، استیفن و... سالها بر آن تحقیق و پژوهش نموده و به نتایج مشخصی دست نیافته اند اما در صورت کلی تابع شرایط و عوامل و... متفاوتی است که نظریه محیط و جبر جغرافیایی تنها یکی از مراحل و علل آن می تواند باشد. چرا که سالها این نظریه وجود داشت که فرد به تناسب محیطی که در آن قرار داشته هویتش شکل می گیرد و او شخصیت خود را از اجتماع می گیرد اما گسترش رسانه ای و تکنولوژی و تکثر استثنائات موجب شد تا به روانشناسان یادآوری شود که ذهن انسان پیچیده تر از آن است که بتوان برای آن فرمول مشخصی تبیین کرد. حال که مساله مورد بحث ما جامعه انسانی و عوامل پیدایش چالش هاست( که بررسی نظریه هایی از این دست در این مجال نمی گنجد)

بنا براین رویکردهای اجتماعی تابع شرایط و علل گوناگون بسیار متفاوتی هستند که تجمیع آنها یک چالش و آسیب اجتماعی را هویدا می کند. تاکید براستفاده از واژه هویدا شدن بدان معناست که این انحرافات ریشه حقیقی در بطن هر جامعهای دارد و اصولا جامعه بدون انحراف غیر ممکن است و این فرایند در کشورهای توسعه یافته کم رنگ تر و در جهان سوم به شکل بحرانی تری وجود پیدا می کند.

در جوامع امروزی نمودهای اصلی آسیب ها و چالش های اجتماعی انحلال نهاد خانواده،اعتیاد،ایدز، فساد و... هستند که همه آنها در اصل منشاء های بزرگتری دارند و

تابع عوامل داخلی و خارجی جامعه اند که در آن برنامه های دولت و پیشینه های جغرافیایی منطقه و در بعد خارجی اوضاع بین المللی بر آن بسیار تاثیر گذار است.

به عنوان مثال برنامه و قوانین سوء مدیریت در اوضاع داخلی یک کشور می تواند بزرگترین چالش پیش روی یک جامعه را بیافزاید مثل تورم، تبعیض،شکاف طبقاتی ، محدودیت های آموزشی و علمی و... که هرکدام منشا اصلی و مقدمه همه نمونه های یاد شده باشد.

و در مسایل بین المللی نیز می توان به تحریم و جنگ اشاره کرد که جامعه را با چالشهای ، فشارهای روانی ،دگرگونی ، هرج و مرج و فقدان امنیت ،قطع و حداقل نوسان در ارائه نیازو آموزشهای حیاطی جامعه و... دچار می کند.

کوتاه سخن اینکه هیچ گاه آسیب های اجتماعی به خودی خود یا یک عامل خاص زاده نمی شود و همانطور که حاصل تجمیع انحرافات مختلف در جامعه است، بررسی و کاهش آن نیازمند عمل جمعی و مشترک دولت و نهادهای مدنی ومردمی است که عملگرایی در این نسخه و در سطح کلان با اتخاذ تصمیم های درستی که بر پابه تحلیل و انعکاس واقعی وضعیت جامعه است، می تواند نتایج مناسبی به همراه داشته باشد البته این مستلزم کوچک شدن و کمرنگ شدن حضور دولت وسایه قدرت و جبرآن درعرصه مهم اجتماعی است و درعین حال با احیا و تقویت پر رنگ نهادهای مدنی و سازمانهای مردمی است که سازمانهای خصوصی گسترش یافته و بسیاری از امور آموزشی نیاز جامعه را با نظارت همه نهادهای فوق واگذار شود که این در اصل 44 قانون اساسی کشورمان پیش بینی شده است.

اما در لایه های میانی جامعه تنها سازمان های تشکل یافته مردمی همانندنهادهای مدنی،احزاب و(NGO) ها هستند که نقش بسیار حساسی در این فرایند دارند. این سازمانهای مردمی می توانند با آموزشهای مناسب و پایه ای بر مبنای واقعیت های جهان امروز،تقویت شهروندی و نقش فردیت، احیا و حمایت جایگاه بالای علمی و پژوهشی،ترویج اصول معنوی و اخلاقی و در نهایت وحدت جامعه به مرتفع شدن آسیب ها و حتی ارتقای سطح علمی کمک کنند و جامعه را از اسیب ها و انحرافات آگاه سازند.

فرد در چنین اجتماعی که در جوامع توسعه نیافته، انتزاعی تقلی می شود ، در پی قرار گرفتن در محیط علمی و آموزشی پیرامون خود از بسیاری از انحرافات موجود جامعه آگاه و در فرایندآگاهی بخشی نقش موثری ایجاد می کند.

زرد شدن ممکن است؟

kami-chaychi — Fri, 02 May 2008 23:13:19 GMT

برای ماندن

یکی از آن دسته ملت عظیم روزنامه خوان کشور که مصاحبه حجاریان با مهسا حکمت را خواندو اهمیتی نداد، یا به هر طریقی جدی نگرفت یا فکر کرد شوخی بود و... من بودم.

همان مصاحبه که ماحصلش "ضرورت ماندن" بود. با آن تیتر تاریخی اش" روزنامه زرد منتشر کنید"

واقعا اعجاب انگیز است که چگونه جسم گلوله خورده این تئوریسین که با ناخودآگاه لحظه لحظه های مرگ عجین شده،ذهنی متبلور تر از پیش می سازد.

امروز پس از گذشت این همه شب و روز، ساعت ها و لحظه ها و صدها استدلال معلق در ذهنم.به ضرورت زرد شدن اندیشیدم.

ضرورتی که تنها گزینه ممکن بود. بدترینی که بدتر از آن نبود.

زرد شدن اما به قدری کلی بود که ذهن مشوش مرا آشفته تر کند.

زرد دیدن، زرد اندیشیدن،زرد نوشتن و زرد ماندن هر یک دریایی بود از پرسش های نا تمام. اما آیا این همه زرد بودن ممکن است؟

چگونه می شود افکار زرد را در خلوت واکاوی کرد یا که آن را به تخت خواب برد؟ و یا... چگونه می شود نوشته های زرد را دوست داشت و چگونه با زرد دیدن زندگی کرد؟

آیا می شود زرد نوشت اما زرد نبود؟ یا که زرد ببینی و زرد نمانی؟

می شود، حتما می شود. باید بشود.

آری برای ماندن. ماندن برای روزنه های امید در سرزمینی که ادوار تسلسل وارش بیشتر از طول عمرش است و ذائقه مردمانش عجیب ترین در کره خاکی است.

حتما باید بشود آری برای ماندن.

احمدی نژاد واقعا اشتباهی است؟

kami-chaychi — Fri, 18 Apr 2008 18:00:18 GMT

وقتی همه چیز اشتباهی می شود

تیتر خبر نشریات به شرح زیر است:

انتقاد رئیس جمهور از بخش اقتصادی دولت!

وقتی همه چیز اشتباهی می شود طبیعی است که جای منتقد و نقد شونده هم تغییر می کند. نمونه بارز این مساله همین خبر زیر است.شایداو واقعا اشتباهی باشد.

محمود احمدي نژاد روز گذشته در سخناني كم‌سابقه، علاوه بر مخالفان دولت، بخش‌هاي مختلف دولت خود را به ‏‏"كارشكني و سنگ‌اندازي" در مسير برنامه‌هايش متهم كرد.‏ رئيس دولت نهم كه از دو روز قبل به همراه تعدادي از اعضاي كابينه به قم سفر كرده بود، در سخنان خود در ‏جمع مردم اين شهر، تقصير اكثر مشكلات كشور را به گردن دست‌هاي فراوان، چند نفر بورس‌باز، بخش مالياتي ‏دولت، بانك مركزي، برنامه چهرم توسعه، بانك‌هاي دولتي و خصوصي، بخش‌هاي نظارتي، برنامه چهارم توسعه، ‏مجلس هفتم، فتنه‌گران، مافيا، باندها، شبكه‌هاي فاسد داخلي و افراد ديگري كه مي گفت "شما مي‌شناسيد كه منظور ‏من چه كساني است" انداخت.‏..